Σε τροχιά ελέγχου περίπου του 25% της παγκόσμιας προσφοράς Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG) εντός της επόμενης δεκαετίας κινείται η QatarEnergy. Η κρατική εταιρεία ενέργειας του Κατάρ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από τα Στενά του Ορμούζ, επιχειρώντας να διαφοροποιήσει τις πηγές εφοδιασμού της μέσω στρατηγικών συμφωνιών και επεκτάσεων, παρά τις ανησυχίες που εγείρονται για τη συγκέντρωση της αγοράς και τους εμπορικούς κινδύνους που απορρέουν από αυτή την πολιτική.

Οι στρατηγικές συμφωνίες και η επέκταση στις ΗΠΑ

Η QatarEnergy έχει προχωρήσει σε μακροπρόθεσμες συμφωνίες για την αγορά LNG από την αμερικανική παραγωγό Cheniere Energy, καθώς και από τις εγκαταστάσεις της Woodside Energy στις ΗΠΑ. Παράλληλα, η εταιρεία βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για την εξασφάλιση επιπλέον ποσοτήτων, επεκτείνοντας τη δραστηριότητά της πέρα από την εγχώρια παραγωγή της. Οι κινήσεις αυτές εντάθηκαν κατά τη διάρκεια του περασμένου καλοκαιριού, μετά τις πολεμικές συγκρούσεις στις οποίες ενεπλάκη το Ιράν, οι οποίες οδήγησαν σε διακοπή των αποστολών μέσω των Στενών του Ορμούζ και ανάγκασαν την εταιρεία να επικαλεστεί ρήτρα ανωτέρας βίας.

Σύμφωνα με τον Seb Kennedy, ιδρυτή της πλατφόρμας ανάλυσης δεδομένων LNG, Energy Flux, εφόσον η QatarEnergy υλοποιήσει τους στόχους εσωτερικής επέκτασης και εξασφαλίσει τις προβλεπόμενες ποσότητες από τις ΗΠΑ, θα μπορούσε να διαχειρίζεται από 175 έως 185 εκατομμύρια μετρικούς τόνους ετησίως έως τις αρχές της δεκαετίας του 2030. Το μέγεθος αυτό αντιστοιχεί σε υπερδιπλάσιο μέγεθος του χαρτοφυλακίου της Shell και σε περίπου το ένα τέταρτο της προβλεπόμενης παγκόσμιας αγοράς.

Προκλήσεις και εμπορικοί κίνδυνοι

Η στρατηγική της QatarEnergy διαφοροποιείται από εκείνη άλλων μεγάλων ομίλων, όπως η Shell και η TotalEnergies, οι οποίες αντλούν προμήθειες από περισσότερες από 10 χώρες και διαθέτουν ευρύτερες δραστηριότητες εμπορίας. Το χαρτοφυλάκιο της QatarEnergy παραμένει συγκεντρωμένο κυρίως στο Κατάρ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό επιβάλλει την ανάγκη εξισορρόπησης του χαμηλού κόστους παραγωγής από το Κατάρ με τις ακριβότερες ποσότητες από τις ΗΠΑ, οι οποίες επιβαρύνονται με τέλη υγροποίησης και κόστη συνδεδεμένα με το Henry Hub, το σημείο αναφοράς για το φυσικό αέριο στις ΗΠΑ. Ο Kennedy εκτιμά ότι ένα χαρτοφυλάκιο 30 εκατομμυρίων τόνων ετησίως από τις ΗΠΑ θα επιβαρύνει την εταιρεία με περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μόνο σε τέλη υγροποίησης.

Επιπλέον, αναλυτές επισημαίνουν τους κινδύνους για τους αγοραστές, κυρίως στην Ασία. Ο Go Katayama, επικεφαλής αναλυτής για το LNG στην εταιρεία Kpler, σημειώνει ότι ο βασικός κίνδυνος είναι η αυξανόμενη εξάρτηση από έναν και μόνο προμηθευτή, ακόμη και αν οι φυσικές πηγές εφοδιασμού εμφανίζονται διαφοροποιημένες. Παράλληλα, υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η QatarEnergy θα διαχειριστεί τις επιπλέον ποσότητες από τις ΗΠΑ σε περίπτωση εξομάλυνσης της κατάστασης στη Μέση Ανατολή.

Η ευπάθεια των Στενών του Ορμούζ

Το Κατάρ, το οποίο εξήγαγε περίπου το ένα πέμπτο του LNG παγκοσμίως πριν από την έναρξη των πολεμικών συγκρούσεων, διακινεί σχεδόν το σύνολο της παραγωγής του μέσω των Στενών του Ορμούζ. Η ευπάθεια αυτή αναδείχθηκε τον Μάρτιο, όταν επίθεση από το Ιράν διέκοψε τις αποστολές, γεγονός που επιβεβαίωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος της QatarEnergy, Saad al-Kaabi. Οι συμφωνίες με την Cheniere και την Woodside, καθώς και η συμμετοχή στο έργο εξαγωγών Golden Pass, λειτουργούν ως μέσα αντιστάθμισης (hedge) έναντι του κινδύνου νέου κλεισίματος των Στενών. Σε μια τέτοια περίπτωση, η άνοδος των τιμών του φυσικού αερίου θα μπορούσε να επιτρέψει στον εμπορικό βραχίονα της QatarEnergy να αξιοποιήσει τα έσοδα από το αέριο που προέρχεται από τις ΗΠΑ.