Σημαντική πολιτική αντιπαράθεση προκλήθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026, με αφορμή διάταξη που περιλαμβανόταν στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών για την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος και των επενδύσεων. Η εξέλιξη αυτή ανάγκασε την κυβέρνηση να επανεξετάσει το περιεχόμενο του άρθρου 51, το οποίο αρχικά προέβλεπε ευνοϊκές ρυθμίσεις για τη φορολογική μεταχείριση ακινήτων, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε φοροαπαλλαγή έως και 13 ετών για τραπεζικά ιδρύματα, funds και εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων.
Το επίμαχο άρθρο 51
Το άρθρο 51 του νομοσχεδίου «Ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος, της αποταμίευσης και των επενδύσεων, φορολογικές, μισθολογικές, συνταξιοδοτικές διατάξεις και λοιπές διατάξεις κοινωνικής πολιτικής», παρουσιάστηκε αρχικά ως μια τεχνική διαδικασία για τη διόρθωση των δηλώσεων ακίνητης περιουσίας. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή, αποκαλύφθηκε ότι η διατύπωση της διάταξης ξεπερνούσε τα όρια μιας απλής διόρθωσης.
Συγκεκριμένα, η διάταξη προέβλεπε τη μη επιβολή αναδρομικού ΕΝΦΙΑ, καθώς και την απαλλαγή από τόκους και πρόστιμα για διορθώσεις δηλώσεων που αφορούσαν το χρονικό διάστημα από το 2014 έως και το 2026. Το κρίσιμο σημείο που προκάλεσε την έντονη αντίδραση ήταν ότι η αρχική διατύπωση δεν περιοριζόταν μόνο στη διαγραφή προστίμων ή στη διευκόλυνση των φορολογουμένων, αλλά περιλάμβανε ρητά και τον ίδιο τον πρόσθετο φόρο που θα προέκυπτε από τις διορθωτικές δηλώσεις.
Οικονομικές προεκτάσεις και παρέμβαση
Η δυνατότητα που παρείχε η συγκεκριμένη ρύθμιση είχε τη δυναμική να προσφέρει σημαντικό οικονομικό όφελος σε μεγάλες επιχειρήσεις που διαθέτουν εκτεταμένη ακίνητη περιουσία. Η απουσία εξαιρέσεων στη διάταξη καθιστούσε δυνατή τη χρήση της από τράπεζες και servicers, οι οποίοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τη μη καταβολή φόρων για μια περίοδο 13 ετών. Η διαπίστωση αυτή οδήγησε σε πολιτικές πιέσεις εντός της Ολομέλειας, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να προχωρήσει σε επανεξέταση της διάταξης που η ίδια είχε εισάγει στο νομοσχέδιο.
Η κυβερνητική παρέμβαση κρίθηκε αναγκαία προκειμένου να αποφευχθεί η εφαρμογή μιας ευνοϊκής φορολογικής μεταχείρισης που θα αφορούσε μεγάλους κατόχους ακινήτων, σε μια περίοδο κατά την οποία το νομοσχέδιο είχε ως κεντρικό σκοπό την ενίσχυση της κοινωνικής πολιτικής και του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών. Το περιστατικό ανέδειξε τη σημασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου κατά τη συζήτηση τεχνικών διατάξεων, οι οποίες υπό συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να έχουν ευρύτερες οικονομικές επιπτώσεις πέρα από τον αρχικά διακηρυγμένο σκοπό τους.